Een maandagavond, een festivalweide op Linkeroever en meer dan 40.000 metalfans die van heinde en verre naar Antwerpen afzakten. Dat kan maar één ding betekenen: Iron Maiden is in het land. De Britse metalgrootheid sloot Live Is Live af met een concert dat niet alleen een viering van vijftig jaar bandgeschiedenis werd, maar ook een krachtig statement. Iron Maiden is nog lang niet klaar.
De verwachtingen waren hoog. Vorig jaar imponeerde de band nog op Graspop en ook deze zomer trekt de groep met de "Run For Your Lives"-tour door Europa. In Antwerpen kozen Bruce Dickinson en co niet voor grote verrassingen, maar wel voor een indrukwekkende reis door hun rijke catalogus.
Nog voor de eerste noot klonk, hing er een bijzondere sfeer op de Middenvijver. Overal zag je klassieke Maiden-shirts, vlaggen en fans van alle leeftijden. Opvallend veel ouders hadden hun kinderen meegenomen. Iron Maiden is al lang niet meer alleen een band, maar een traditie die van generatie op generatie wordt doorgegeven.
Met het instrumentale "The Ides of March" werd de komst van de Britten aangekondigd, waarna "Murders in the Rue Morgue" meteen stevig binnenkwam. Frontman Bruce Dickinson verscheen energiek op het podium en bewees al snel dat de jaren nauwelijks vat op hem hebben gekregen. Op zijn 67ste rent hij nog altijd van de ene naar de andere kant van het podium, klimt hij op decorstukken en haalt hij vocaal nog steeds indrukwekkend uit.
De eerste minuten verliepen niet helemaal vlekkeloos. Het geluid zat nog niet helemaal goed en tijdens "Wrathchild" leek Dickinson even naar het juiste ritme te zoeken. Maar het waren kleine schoonheidsfoutjes die al snel vergeten waren. Iron Maiden heeft genoeg ervaring om dergelijke momenten moeiteloos op te vangen.
Naarmate de avond vorderde, groeide ook de intensiteit. Bij "Killers" verscheen de eerste versie van mascotte Eddie op het podium en het publiek ging meteen uit zijn dak. De iconische figuur blijft een essentieel onderdeel van de Maiden-beleving en dook tijdens de avond nog meermaals op.
Met "Phantom of the Opera" liet de band nog eens horen hoe sterk de vroege nummers zijn. De complexe compositie, de vele tempowisselingen en de indrukwekkende samenzang tussen de gitaren bewezen waarom Iron Maiden al vijf decennia een voorbeeld is voor ontelbare metalbands.
Het eerste echte explosieve moment kwam er met "The Number of the Beast". Duizenden vuisten gingen de lucht in en de volledige festivalweide veranderde in een gigantisch koor. Niet veel later volgde "2 Minutes to Midnight", dat door het publiek woord voor woord werd meegezongen.
Een van de meest bijzondere momenten van de avond was zonder twijfel "Infinite Dreams". Het nummer keerde pas recent terug op de setlist en werd door de diehardfans op luid applaus onthaald. De song toonde perfect hoe Iron Maiden melodie, technische virtuositeit en emotie weet te combineren.
Dat technische vernuft kwam ook naar voren tijdens "Rime of the Ancient Mariner". Een nummer van meer dan dertien minuten over een eeuwenoud gedicht zou bij veel bands een moeilijk moment worden, maar bij Iron Maiden bleef de aandacht van het publiek moeiteloos overeind. De combinatie van muziek, lichtshow en beelden op de grote schermen zorgde voor een haast filmische ervaring.
Na de epische passages schakelde de band moeiteloos een versnelling hoger. "Run to the Hills" zorgde voor een eerste grote uitbarsting van energie, terwijl "The Trooper" opnieuw een massaal meezingmoment opleverde. Intussen bleef Steve Harris onvermoeibaar over het podium bewegen. Dat de bassist inmiddels zeventig is, lijkt haast onmogelijk wanneer je hem aan het werk ziet.
Ook de drie gitaristen bleven imponeren. Dave Murray, Adrian Smith en Janick Gers speelden alsof ze nog steeds jonge wolven zijn. Hun samenspel, de perfect afgewisselde solo's en het zichtbare plezier op het podium maakten nog maar eens duidelijk waarom Iron Maiden zo'n uitzonderlijke liveband blijft.
Het theatrale aspect kreeg opnieuw een prominente plaats in de show. Bruce Dickinson wisselde verschillende outfits af, verscheen met een masker tijdens "Powerslave" en zorgde tijdens "Hallowed Be Thy Name" voor een indrukwekkend visueel moment. Iron Maiden is veel meer dan alleen muziek; het is een totaalbeleving.
Na "Iron Maiden" verliet de band kort het podium, maar niemand dacht eraan om naar huis te gaan. De bisronde leverde immers nog drie absolute klassiekers op.
"Aces High" werd voorafgegaan door een eerbetoon aan de Belgen die tijdens de Tweede Wereldoorlog de Royal Air Force ondersteunden. Daarna volgde een fenomenale versie van "Fear of the Dark". Het bekende intro werd door duizenden fans luidkeels meegezongen en zorgde voor een van de kippenvelmomenten van de avond.
Afsluiten deed Iron Maiden met "Wasted Years". Het nummer voelde als een dankwoord aan de fans die de band al decennialang volgen. Terwijl de laatste noten over de festivalweide galmden, keek een zichtbaar genietende Bruce Dickinson het publiek nog één keer in.
Dit najaar krijgt Iron Maiden eindelijk een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame. Na het optreden in Antwerpen voelt die erkenning meer dan terecht aan. Vijf decennia na hun ontstaan staan de Britten nog altijd op een niveau waar de meeste bands alleen maar van kunnen dromen.
Iron Maiden leeft. En hoe. We hopen ze volgend jaar op Graspop Metal Meeting te ontmoeten ... of zo leek Bruce het toch te laten uitschijnen met zijn magische woorden: See you next year ... somewhere.
