Vanuit de rijke Belgische klei heeft dit drietal met zelfvertrouwen een eigen plek gecreëerd waar experiment en scherpe popgevoeligheid perfect samengaan. Het Antwerpse trio - Anne-Sophie Ooghe (zang, gitaar), Dieter Beerten (zang, drums) en Koen Weverbergh (bas) - begon met een dromerige, door shoegaze geïnspireerde stijl die zich gaandeweg ontwikkelde tot een subtiele balans tussen introspectie en hooks.
In 2014 stond bereikten ze de finale van Humo’s Rock Rally en brachten ze hun eerste single uit via het Britse Punk Fox Records, gevolgd door een zelf uitgebrachte EP. Net na de Rock Rally ging de band mee als voorprogramma van Novastar op tour. High Hi zette zichzelf voor het eerst écht op de kaart in het Vlaamse rock-/indielandschap met hun debuutalbum ‘Hindrance’ (2017). Met ‘Firepool’ (2020) maakten ze een grote sprong en vooral de single ‘Daggers’ werd een echte doorbraak. Het nummer domineerde wekenlang in de hitlijsten bij onder andere Studio Brussel, kreeg veel airplay en werd als “instant pop-classic” omschreven.
Na corona, in 2022, liet High Hi op ‘Return To Dust’ horen dat ze als band gegroeid waren. De balans tussen donker en licht, tussen melancholie en energie, is verfijnder geworden. Met nummers zoals ‘All Cool All Fine’ liet de band zien dat ze blijven evolueren en hun repertoire durven uitbreiden. Hun ambitie reikt duidelijk verder dan één sound. 2022, ook het jaar dat High Hi voor de eerste keer op het podium in de Lotto Arena stond, als support van Arsenal.
Hun karakteristieke geluid - herkenbaar maar toch moeilijk te categoriseren - viel op bij M83 en kenner Steve Lamacq, wiens vroege ondersteuning op de BBC voor internationale erkenning zorgde. High Hi speelde in 2023 zelfs een paar support shows voor M83.
Het werk van de band, vooral het doorbraakalbum "Firepool" en de ambitieuzere opvolger "Return to Dust", toont een groep die consequent grenzen verlegt zonder toegankelijkheid te verliezen. High Hi zette zich scherp op de kaart met nummers als “Daggers” en “All Cool All Fine”: tracks die blijven nazinderen.
Met deze albums op zak, trad High Hi op heel wat belangrijke podia/festivals op zoals Rock Werchter, Eurosonic, Lokerse Feesten, Ancienne Belgique, Misty Fields, Ik Zie U Graag, Hit The City, etc. Ieder keer opnieuw bewezen ze hun sterke live reputatie. De band speelde in 2025 voor de eerste keer hun singles ‘Running’, ‘??How’ en ‘The Show’ van hun nieuwe album op Pukkelpop. Hun populariteit bleef groeien door de mix van herkenbare hooks, opvallende vocals en hun sound die zowel nostalgie oproept als fris aanvoelt. Van zware baslijnen, donkere riffs en melodieuze zangpartijen tot een donkere maar catchy sound. Qua genre leunt het dicht tegen Dark Pop, maar laten we daar vooral geen label opplakken. Ze zijn er klaar voor en dat bewezen ze ook nog eens in Vorst Nationaal als Support van Royel Otis.
In een indielandschap dat steeds meer op herhaling gaat, hebben ze een eigen terrein afgebakend - wat suggereert dat hun meest indrukwekkende werk nog moet komen. Precies dat laten ze horen op hun nieuwe album ‘Noonday Demon’.
Ready?? Lijkt een langdradige en saaie intro te worden, maar na 1m31 breekt de boel eindelijk los en horen we aangenaam klinkende stemmen, poppy klanken met een vleugje rock en bovenal een vreugdevol en “begin alvast maar op en neer te springen van vreugde” gevoel. Anne-Sophie heeft bovendien een prachtige stem die perfect aansluit bij hun poppy shoegaze sound. Ik moet toegeven, ik heb ze pas recent leren kennen via hun laatste single en twijfelde maar eventjes of ik er effectief mijn tijd in zou steken om het nieuwe album te reviewen.
Running gaat verder door op hetzelfde vreugdevolle gevoel: het lijkt wel lente (terwijl we hier Dieter aan het woord horen). Kort daarop horen we ook Anne-Sophie aan het woord. Dit nummer hoort gewoonweg op de radio: het is mooi, sterk en de vocals zijn gewoonweg top!
Whatever bouwt langzaam op en krijgt hemelse stemmen op de achtergrond (is de sterkte van dit nummer). Dark pop kan een mogelijke omschrijving zijn. Ik hoor vooral Dieter aan het woord. Gaandeweg gaat het nummer de lichte richting in en lijkt het wel alsof de zon (er ligt nu sneeuw buiten) sterker begint te schijnen: ik voel de energie beginnen opkomen!
??How begint met een sterke bas en een drum, waarna het geheel zich langzaam aan ontpopt in een soort van poppy/New Wave-achtige droom.
The Show zou ik eerder omschrijven als lustige dreampop (met dank aan de zalige basgitaar en de synth). Anne-Sophie’s stem klinkt zaligmakend.
Different Daze doet me denken aan een Franstalige groep die ik vorig jaar reviewde (Fabiola) en is naar mijn smaak het minst sterke nummer van dit album.
Arrival had de nieuwe Subatomic Strangers single kunnen zijn (ik ben fan van hun, dus dit is een compliment): klinkt lekker, heeft een fijn tempo en warme gitaarklanken. Op vocaal vlak hoor ik bijna An Pierlé. De samenzang is het krachtigste momentum binnen dit nummer.
Without The Words klinkt een beetje retro (met dank aan de gitaar). De zang heeft ook iets New Wave-achtigs. Mooi nummer en zeker de moeite waard!
Scammers brengt een mix van pop, electro en wat drum’n bass. Het einde mocht wat korter, maar voor de rest geen slecht woord over dit fijn nummer.
Odessa krijgt gitaarklanken mee die ik eerder aan Your Life on Hold (Belgische Gothic rock band van de bovenste plank) zou overdragen (alvast in de eerste minuut). De basgitaar strooit er nog een extra laagje New Wave bovenop. Hemelse klanken en hiermee dingen ze ook mee naar een plekje op een New Wave festival!
4K (no grain) klinkt iets zeemzoetiger, met wel nog steeds een vleugje New Wave en wat pop.
240p (feedback) heeft iets theatraals, klinkt een beetje anders en is niet wat ik verwacht had als afsluiter.
Het is een mooie mix geworden waar zowat iedereen wel iets aan heeft. Beloftevol en nieuwe verwachtingen scheppend: hoopvol! Uitstekende teksten, muzikaal rijk en rijp voor een mooie toekomst!
LIVE
28/02/26 – AB, Brussel
30/04/2026 – De Roma, Antwerpen
22/05/2026 – Gladiolen, Olen
