SONIC WHIP (II) bouwt voort op het rauwe fundament die ze hebben neergezet met hun eerdere releases, maar begint langzaam aan hun eigen identiteit te vormen. Met riffs die zo hard binnenkomen als een sloopkogel, hooks die je na één keer horen blijven achtervolgen in je hoofd en teksten over de strijd tegen je innerlijke demonen, veerkracht en liefde. SONIC WHIP is een energieke, alternatieve rockband van de broers Meryn en Florian Bevelander en Kevin Clerence. Dit Nederlands trio schurkt alvast stevig aan bij Foo Fighters en dat hoor je!
Afgelopen jaren speelden ze o.a. op festivals zoals de Zwarte Cross en Huntenpop, ze deden mee aan de Popronde. Ze tourden heel Engeland rond, waaronder Britse festivals als Firevolt Rock Festival en Wokingham Festival en wonnen twee Radio Wigwam Awards voor “Best International Band” & “Best Live Act”.
Tijdens het touren in Engeland kwamen ze in aanraking met producer Michael Smith (o.a. Wolf Alice, The Saints) en zo besloten ze hun krachten te bundelen om een nieuw album op te nemen. Dat deden ze in een compleet afgelegen studio in de Belgische Ardennen met als doel om onze strakke live-geest vast te leggen op een vurig nieuw album.
Op dit album staan twaalf sterke tracks die echt wel rock uitademen, maar ook wel knipoogjes uitdelen naar de grootste artiesten op deze aarde. Het energieke Survive had zowaar een volwaardige Foo Fighters track kunnen zijn. Luister maar naar het gitaarspel, de drums en de vocals! Straf werk! Dit moet een single zijn! Get Me Away weet smeulende gitaren te mengen met rustpunten. De sound komt dicht bij stoner rock (denk Kyuss) met wat bluesy elementen. Om track om van te smelten! Over And Out tip ik dan weer als laatste track tijdens een optreden omwille van de explosiviteit en de titel. Breathing Out is dan weer een (snelle) slow. Tijd voor wat ademruimte en wat romantiek. Het mag ook, hé op deze wel erg diverse schijf. Better Then That heeft een zeemzoet refrein, klinkt zelfs een poppy-achtig, al scheurt er af en toe een wel af en toe een gitaarsolo doorheen de track. Eindigen doen ze met een akoestisch nummer: What If. Geen big bang, maar strijkers en echt emoties, waarmee ze bewijzen dat ze ook dit aankunnen.
Wel naast de invloeden van Foo Fighters en Kyuss bewijzen ze dat ze ook hun eigen weg inslaan. Daarnaast zorgen ze ook voor voldoende afwisseling. Dat en de stem van hun zanger zorgt ervoor dat jet het hele album moeiteloos kan uitzitten en nadien gewoon het geheel nog eens op repeat all zet. Talent zat en hier horen we zeker nog van. Geef hen dat extra zetje, dat extra duimpje, extra exposure en over een paar jaar kan je zeggen: weet je nog toen ze nog onder de radar bezig waren …
https://www.instagram.com/sonicwhip
https://www.facebook.com/SonicWhip
