The Middle Ages van The Sheila Divine is een album dat voelt als een herontdekking. Daarnaast voelt het album ook echt aan, omwille van de emoties (het verwerken van de dood van Perrino’s moeder, de twijfel hoe het verder moet, de hele toestand in de wereld zoals die nu is, …). Hebben we nu niets kunnen leren uit het verleden? Is DE pertinente vraag en tevens de rode draad doorheen het hele album.
Gods of War verwijst naar wat we aan het beleven zijn: kijk maar naar wat Trump en Poetin aan het doen. De stilte aan het begin klinkt dreigender als je weet wat er gaat komen, maar zonder deze kentekening zou je eerder de neiging hebben om te vragen waarom die stilte. Het is een sterkte opener die we tippen als single.
Vanaf de eerste noten is duidelijk dat The Middle Ages (tippen we als single) zich beweegt in het spanningsveld tussen melancholie en energie. De gitaren zijn scherp en galmend, terwijl de zang van Aaron Perrino tegelijk breekbaar en intens klinkt. De muziek ademt de sfeer van de late jaren negentig: alternatieve rock met invloeden van post-grunge en indierock, maar met een duidelijk eigen signatuur. Toch moeten we ook zeggen dat de groep sindsdien groeide, rijper werd en soms ook wat scherper in de teksten, in de muziek. Voorts valt de dynamiek op. Rustige passages bouwen langzaam op naar krachtige uitbarstingen van gitaren en drums. Die spanningsopbouw zorgt ervoor dat de nummers een emotionele lading krijgen die blijft hangen, zelfs lang nadat ze afgelopen zijn.
De keuze van de singels is altijd bepalend geweest voor héél wat groepen en ook hier, denk nu maar aan het geweldig sterke I Climbed Inside a Whale. We zijn nog maar drie tracks verder of we kunnen al besluiten dat het goed zit!
No favors is nog zo ééntje die we tippen als single: denk aan de vette bas, de scherpe gitaarsound en de ongelooflijk machtige stem van Perrino. Melancholie en kracht in één trek samengebracht door de zang en de muziek. We voelen ook aan dat dit nummer wel is een kans maakt op een alternatieve fuif. Nog een topper is het veelzeggende: Life is Fragile. Dit nummer kan zowel gaan over kinderen, jonge mensen als over de wijze/oudere mensen. Er is hoop, maar het is allemaal zo breekbaar. Er is niet véél nodig om alles overhoop te halen en toch is er die hoop. De emoties stromen gewoon uit de muziek en pakken je op het meest onverwachte moment. Live kan dit zeker een meebrullen worden.
Eéntje die ons que stem en neerzetting een beetje doet denken aan de hoogdagen van The Verve (en dat is dus een compliment) is Same Old You. Melancholie ten top en scherp geschreven!
Afsluiten doen ze met een monumentale track: The Apocalyps Sells. Het doet ons een beetje denken aan Britpop (Stone Roses/The Charlatans), maar dan iets dreigender, iets ruwer. Het refrein ga je vrij snel meebrullen, ook al is het niet de leukste boodschap. Rammen, tot rust komen, het over een iets andere boeg gooien: drama verkoopt. Wauw.
The Middle Ages is geen gelikt mainstreamalbum, maar juist een rauwe en eerlijke momentopname van een band met veel emotionele intensiteit. De combinatie van melancholische melodieën, krachtige gitaren en oprechte zang maakt het tot een release die zijn cultstatus volledig verdient.
Voor liefhebbers van alternatieve rock uit de jaren negentig is dit een kleine maar essentiële parel: een album welk bewijst dat sommige van de meest invloedrijke muziek juist ontstaat aan de randen van de mainstream. The Middle Ages van The Sheila Divine is een rauwe, emotioneel geladen indie-rock parel.
Live:
28 mei: AB - Brussel
25 juli: Rock Olmen - Olmen
