Deze naar Antwerpen uitgeweken Limburger is qua muzikale smaak een wereldburger. Zijn eigen werk is haast niet te labelen, maar telkens weer wil je grote namen opnoemen ter vergelijking en dat zegt al genoeg over het niveau van dit heerschap!
Pessimism is a right, Optimisme a Duty: is een leuke titel en tevens een goede slagzin! Naast de leuke tekst kan ik zeggen dat dit nummer traagjes aan opbouwt. Een beetje industrial, een beetje akkoestisch, maar bovenal: recht voor de raap zoals ene Bob Dylan dat zo goed kon.
Despite Your Brand New Dress: zou een singer songwriter song kunnen zijn, maar de muziek voelt daarvoor iets te alternatief aan. Ik hoor ook vage New Wave invloeden.
Dit was de eerste single. Geen politieke boodschap ditmaal, maar een ode aan de lieflijkheid. Of een aanklacht tegen het gebrek eraan, zo u wil. Schreeuw het dus maar uit met W. Pike: 'Lack of loveliness! Loveliness!! Loveliness!!!'
We Where Lucky: heeft iets weg van Neo Folk, maar heeft ook een traag poppy kantje en iets Beatles’-Achtig.
My Stolen Dream: ja wie heeft al eens niet een droom gestolen gehad? Nog half slapend komt het verhaal naar boven, sloom en langzaam aan vult de muziek de kamer waarin ik deze review aan het schrijven ben. Een New Wave tapijtje geeft het nummer nog wat extra kleur, naast W. Pike’s aangename stem en de warme gitaarklanken.
She Just Killed The Moon: klinkt bekend in de orde (denk aan Fabiola). Poppy en een beetje prettig gestoord (bijna genre Marcel Vantilt). Naar het einde toe klinkt het nummer ook wat harder (bijna Wall of sound-achtig) en toch ook hoor ik wat breekbaarheid/fragiliteit.
Hello, Fair Lady mag jazz mixen en storytelling. De zwevende gitaar klanken hebben iets Hooverphonic-achtigs, terwijl de achtergrond stemmetjes zorgen voor een alternatief laagje. Geef dit nummer aan de huidige Siglo XX band en je krijgt iets duisters, dreigends … Dit nummer kan elke richting uitslaan.
Where Fish Doin’t Talk: duurt haast 10 minuten en mag de boel hier afsluiten. Op tekstueel vlak doet het me een beetje denken aan Punks Don’t have Barbecues van Red Zebra. Op muzikaal vlak is het een amalgaan van genres met als rode lijn: alternatief en anders dan al de rest. Beetje jazz, beetje industrial, singer songwriter, poppy … Anders dan de rest vat het goed samen, net als: eigenzinnig!
Het was geen makkie om deze review rond te krijgen. Had toch wel verscheidene luisterbeurten nodig (hence de paar extra Spotify luisterbeurten), maar eind goed al goed: het was een leuke edoch niet zo gemakkelijke trip. Moeilijk in woorden te gieten juist omdat het geheel anders dan anders klinkt en laat dit nu net de kracht zijn van deze artiest. Het lijkt af en toe vaag op iets anders en klinkt daardoor ook wel goed, maar W. Pike kiest voor zijn eigen pad en dat wijkt net hard genoeg af om als bijzonder te worden omschreven.
