Met Does It Ever Get Better? levert Berang een album af dat tegelijk onstuimig en ontwapenend klinkt. Het is geen plaat die netjes in één vakje past. Integendeel: hier botsen rafelige indiepunk, melodieuze pophooks en intieme singer-songwriter momenten voortdurend tegen elkaar aan. Dat zorgt voor een dynamiek die blijft prikkelen, zelfs wanneer de luisteraar denkt het parcours te kennen.
Vanaf de openingsminuten is het duidelijk dat Berang niet van plan is om voorzichtig te starten. Snelle drums, schurende gitaren en een bijna rusteloze energie zetten de toon. Toch wordt dat brute randje meteen verzacht door Janssens’ herkenbare stem, die warm en toegankelijk blijft, zelfs wanneer de instrumenten op volle toeren draaien. Die spanning tussen hard en zacht vormt de ruggengraat van het album.
Wat opvalt, is hoe vlot de plaat schakelt tussen verschillende stemmingen. Na een reeks compacte punktracks volgt plots een meer uitgeklede passage: akoestische gitaren, subtiele arrangementen en een bijna huiselijke intimiteit. Dat zorgt niet alleen voor ademruimte, maar geeft de songs ook extra emotionele diepte. Wanneer Berang daarna opnieuw versnelt, voelt dat niet als herhaling, maar als een bewuste herstart met frisse energie.
De titeltrack fungeert als één van de duidelijke blikvangers: catchy, recht op de doel af en gemaakt om luid mee te zingen. Elders sluipt er meer melancholie binnen, met rijkere harmonieën en gelaagde gitarpartijen die het geluid verbreden. Sommige nummers bouwen rustig op om daarna open te breken in een explosie van ritme en distortion, andere kiezen resoluut voor soberheid en subtiliteit. Die afwisseling houdt de luisterervaring scherp.
Ook productioneel zit het goed. Alles klinkt stevig en helder zonder zijn ruwheid te verliezen. De ritmesectie duwt de songs vooruit met overtuiging, terwijl de gitaren mogen schuren en glanzen wanneer dat nodig is. Het geheel voelt energiek aan, maar nooit rommelig of onaf.
Inhoudelijk ademt de plaat een vorm van hoopvolle twijfel. De titel suggereert geen naïef optimisme, maar eerder een realistische blik op chaos, frustratie en kleine lichtpuntjes. Dat maakt het album herkenbaar en menselijk, zonder zwaar op de hand te worden.
Does It Ever Get Better? is uiteindelijk geen veilige comfortplaat, maar een levendige rollercoaster die durft te verrassen. Berang toont hier maturiteit in songwriting én lef in uitvoering. Als deze lijn wordt doorgetrokken, zou dit album wel eens het startschot kunnen zijn van een opvallend hoofdstuk in het verdere verhaal. En eerlijk: dit is zo’n plaat die je nét iets te snel opnieuw opzet. Dat is meestal een goed teken.
