Isle Of Men is de band rond ex-muziekjournalist, gitarist en songwriter Dirk Fryns met Gunther Verspecht (Stash), all-round keyboard maestro Tom Van der Schueren en Herman ''ht Roberts" Temmerman (Bas en Productie). Ze debuteerden in 2015 op indrukwekkende wijze met het album Voluntary Blindness waarvan verschillende tracks de playlist van Radio 1 haalden.
Opener Love’s Loyal Journeyman onderstreept vanaf de eerste noot het filmische karakter van de plaat. Een paar blaasinstrumenten zorgen samen met een zweverige gitaar het karakter van dit nummer. Gunther’s stem is meer dan een toemaatje: hij zorgt (samen met de backings) voor dat ietsje meer en ietsje beter.
Het meer dan zes minuten durende Salomé, doet me denken aan Ozark Henry. ‘Like Salomé you wanted my head brought on a plate so you could dance around the ashes of a once and shining faith…’ Elk woord en elke zin moest juist zitten. Als je goed oplet merk je dat het nummer eigenlijk uit drie stukken bestaat, welk na een korte break verder gaat, telkens ietsje anders. Het einde weet zich te vermengen met Arabische klanken en zweepte het nummer zelfs een beetje op, met een knipoog naar Tower of Strength van The Mission.
Single Weeping Water baadt in een seventies Fender Rhodes-sfeer (warm en toch ook een beetje droevig klinkend) die overgaat in een desolaat maar toch rijkelijk klinkend The Solitary Moon. Muziek om bij weg te dromen, maar werp toch ook af en toe een oogje op de teksten. Ik mag het zeggen: adembenemend mooi gebracht.
Pleasure is the orphan child of pain of hoe je op een zachte manier een hard verhaal kan brengen. Een beetje blues, een beetje melancholie, maar vooral veel droefnis.
De murder ballad Icarus Soul, de zoektocht van een verloren ziel naar Bijbelse en tastbare liefde in God Is Gone en Row Row - een eerbetoon via een wiegelied aan de dappere, veel te vroeg gestorven Aza – leggen de juiste toon voor afsluiter Winning A War. Het kinderkoor geeft het wel een beetje een Nick cave smaakje.
We krijgen er nog het zeemzoete Colour Our Dreams bovenop en kunnen alzo overstappen naar onderstaande conclusie.
Het is geen rock plaat, maar eerder een stille betoging. Zachtjes, haast met liefde gebracht krijg je telkens stil protest, gebracht op een dromerig bedje. Het is eens wat anders …
