2016 was helaas geen topjaar. Eigenlijk the year the music died want we hebben heel wat topmuzikanten verloren, stuk voor stuk legendes. Maar gelukkig waren er ook heel wat fijne concerten te zien. Ik heb er zelf ook menig wat bezocht en heb er de 5 beste uitgepikt en verzamelt in de vorm van een eindejaarslijstje. Ook van mij alvast de beste wensen voor 2017! Mijn goede voornemens? Gestopt met roken was ik al, dus laat ik maar weer heel wat fijne muziekjes op mij afkomen in het komende jaar! Vooral veel concerten gaan checken en natuurlijk de lancering van een nieuwe eigen band.
Na hun passage op Pukkelpop in 2015, de zaterdag ergens rond 1u ’s nachts, was ik al onder de indruk van het post-hardcore orkestje uit St. Albans. En dat was in de AB niet anders. De show werd niet gedomineerd door hun jongste release ‘The Mindsweep’ - uitgebracht in januari ’15- , er werd constant over en weer gegaan tussen classic songs en nummers uit hun tot nu toe al 4 uitgebrachte studioalbums. Hoewel ik hun laatste plaat eigenlijk echt goed vind, zijn de meningen over het algemeen eerder negatief. Maar de set zat goed en de visuals maakten het af.
Foto: Nathan Dobbelaere
Best Kept Secret, een diep verscholen festival in de bosrijke omgeving van de Beekse Bergen. Gezelligheid troef en heel veel goeie bands gezien daar. Moeilijk om te kiezen, maar deze 2 sprongen er toch echt uit:
Een van de bommetjes was Explosions In The Sky, de eerste band op stage Two tijdens de laatste festivaldag. Het was amper 13u ’s middags toen dit postrock ensemble uit Texas aantrad. Vrij vroeg om een band als dit te plaatsen maar daarom was de show niet minder goed. Integendeel, op klaarlichte dag genieten van noisy, melancholie postrock. Veel sfeer daar in die overvolle tent.
Caribou. Alter ego van de Canadese Dan Snaith, een doctor in de wiskunde die z’n job opgaf om zich met muziek te gaan bezighouden. Geen herkenbare teksten en alles behalve popstructuren, of wat had je gedacht van een mathematisch meesterbrein? De sound is iets in de stijl van elektronische psychedelica en vaak ook dansbaar. Maar soms ook niet. Moeilijk om er een genre op te kleven. Soms wat weird om op plaat naar te luisteren maar live zeer aanstekelijk. Wat een show!
Naast de vele zweverige deuntjes werden er nogal wat woorden uitgewisseld, frontman Cole is dan ook iemand die graag al eens een praatje slaat. Een sympathieke New Yorks bandje met hun meeslepende dreampop. Ook wij waren helemaal mee. We beleefden het laatste beetje zomer daar.
Het alternative dance trio uit Sydney deed 75 minuten lang the Australian sun boven Trix schijnen met hun opzwepende indie electro tracks. Er kan moeilijk twijfel bestaan over het feit dat het trio twee spetterende albums op een al even spetterende manier live kan invullen. De huge sound op platen blijkt al even groots wanneer het voor ‘echt’ is. De hoge verwachtingen werden dan ook volledig ingelost.
