Ik neem deadlines heel erg serieus. In die zin dat ik pas de laatste momenten door middel van de juiste dosis druk aan de slag ga. Groot is dan ook mijn verwondering dat ik mijn verslagje van 2016 al op 30 december kan presenteren.
In 2016 heeft de wereld afscheid moeten nemen van enkele iconen. Het lijkt alsof het een zeer uitzonderlijk jaar is maar op zich is het vrij logisch dat het begin van het einde van de groten der aarde reeds is ingezet. Niemand wordt er jaar na jaar jonger op en voor grote artiesten gelden dezelfde natuurlijke wetten. Drugs en alcohol zijn geen natuurlijke wetten maar producten die de mens vanuit de natuur heeft gemaakt om het leven wat meer jus te geven. Neveneffecten zijn hoofdpijn, moeilijk over rechte lijnen lopen, foute beslissingen nemen en een vroege dood. Jammer, maar die producten zijn vaak ook net datgene dat de artiest grootse dingen doet creëren waar we met zen allen van genieten.
Alles heeft dan ook een positieve en een negatieve kant. Laat ons vooral stil staan bij het positieve; de muziek die deze artiesten ons achter lieten. Tijdloze schijven waar we de rest van ons korte of lange leven op kunnen vertrouwen om onze eigen dagen kleur te blijven geven. In dat opzicht blijft zo iemand ongelooflijk lang leven. Elvis, iemand?
Al jaren spookt het door mijn hoofd; wat als al deze artiesten het loodje gaan leggen? Wanneer is het gedaan met headliners als Black Sabbath (ondertussen een feit), Judas Priest, Iron Maiden, Alice Cooper, Aerosmith (ze werken er aan), Twisted Sister (een feit) en dergelijken? Die tijd is er en komt er aan. Op grote festivals als Graspop is de verschuiving reeds enkele jaren geleden ingezet en dit jaar is de aankondiging van Evanecense als headliner een zeer pijnlijke herinnering daaraan. Dat andere bands de fakkel moeten overnemen mag zeker geen ramp zijn, maar er zijn uiteraard grenzen! Wie kan de spot van logische headliner dan wél opnemen? Bands als Amon Amarth, Machine Head, Volbeat? Het probleem is dat de wat grotere bands vaak net geen typische heavy of power metal band zijn.
Ondertussen ‘werk’ ik reeds een jaar voor Snoozecontrol. Een vrij actief eerste half jaar en een zeer inactief tweede half jaar. De reden is eigenlijk een reden die nooit een reden zou mogen zijn: tijd. Zeker als je weet dat ik veel mensen vertel dat dat altijd een idioot excuus is; voor goede zaken maak je immers tijd, net als je dat hoort te doen voor goede vrienden. Snoozecontrol heeft me de mogelijkheid gegeven veel leuke dingen te doen. Albums, concerten van diverse genres en een festival reviewen. Interviews doen met middelgrote tot grote namen in de scene. Het hoogtepunt van 2016 was voor mij het verslag van en de interviews op Graspop Metal Meeting. Een festival uit mijn thuishaven. Eentje waar ik reeds sinds het begin naartoe ga en een vierde thuis is geworden, na het ouderlijk huis, het schoonouderlijk huis en mijn huidig adres. Via dit medium kon ik eens proeven van de backstage area, geweldig leuke interviews doen met bands als Moonspell, Kadavar, August Burns Red, Collibus, Delain en Halestorm. Dat laatste is helaas misgelopen. Wat een fantastisch leuk gesprek was met een enthousast stel Amerikanen werd snel een bittere teleurstelling doordat mijn recorder niet aan stond. Het is me helaas niet meer gelukt om dat interview achteraf te reconstrueren…
Een review schrijven over een festival was een van de redenen dat ik begonnen ben met dit werk. Ik wou proberen om de lezer te laten voelen hoe het is om op zo'n festival rond te lopen. Er wordt naar mijn bescheiden mening soms te weinig beleving getoond.
Daarna is mijn persoonlijke bijdrage verminderd. Na een verhuis en opnieuw samen wonen verslapte mijn aandacht en kon ik moeilijk terug ‘in the zone’ komen. Naar analogie met de ironie dat ik tijd als excuus in roep waag ik het er op om ondanks het feit dat ik ook dit idioot vind, meer activiteit voor Snoozecontrol als een goed voornemen voor 2017 naar voren te schuiven.
Rest mij nog een lijstje van de naar mijn mening vijf beste platen van 2016 die ik heb beluisterd. Het mag geen wonder heten dat dit énorm subjectief is en dat er vast en zeker platen zijn die in deze lijst moesten voorkomen. Ik heb echter lang niet elke nieuwe plaat beluisterd, zelfs niet in een niche van een bepaald subgenre binnen een bepaald genre.
In mijn review beschrijf ik dat dit zeker een prima plaat is maar dat er geen enkel nummer écht bleef hangen. Nadat dit album wat heeft kunnen rijpen grijp ik toch vaker dan verwacht naar enkele leuke songs. Er staan veel catchy tunes op. De uitvoering is perfect, soms zelfs iéts te perfect, te gepolijst Maar het is wel een prachtige prestatie om dit album zo te laten klinken. Alles is werkelijk perfect en het enthousiasme is duidelijk merkbaar.
Tussen mijn twintig eerste cd’s die ik ooit kocht zat The Gallery van Dark Tranquillity. Een type van Death Metal die ik daarvoor nog niet had gehoord. Deze plaat was mede door het feit dat de cd in een LP hoes kwam een graag geziene gast in mijn speler. Ik was helemaal verkocht van deze nieuwe stijl binnen het genre. Het draaide niet om louter agressief of hard te klinken maar hier kroop erg veel melodie in. Ritme is en blijft voor mij van groot belang in muziek en deze Zweden raakten de juiste noten op het juiste moment. Later kwam Projector en de muziek werd harder en melodieuzer tegelijk. De platen daarna bekoorden me minder. Om de een of andere reden – ik ben er nog niet helemaal uit waarom – lieten deze geen sporen na bij mij. Tot Atoma. Velen zullen deze plaat net een tikkeltje te soft vinden maar dat het zo klinkt is geen verrassing. Mensen worden ouder en softer. Ze worden vader, zelfs grootvader. Je wordt emotioneler. De zang op Atoma is van grote klasse en de songs bulken van het gevoel. Een terechte plaats in mijn top 5, maar net niet genoeg voor plaats 1, 2 en 3.
Op drie plaats ik Winter Thrice van Borknagar. De laatste Jaren zijn deze Noren een van mijn favoriete bands geworden. Ik heb ze eigenlijk pas echt ontdekt nadat Urd uitkwam. En dan moet je weten dat The Olden Domain al sinds het jaar van uitgave in mijn cd collectie prijkt. Ik geloof dat ik toen nog niet aan dit soort muziek toe was. Het koude maar melodieuze kantje, de prachtige zang van meer dan één vocalist. Het gevoel van de winter die je besluipt. De winter is en blijft mijn favoriete seizoen en deze muziek nestelt zich als een warme jas rondom mij. Winter Thrice is een logisch vervolg van Urd. In mijn allereerste review voor Snoozecontrol vertelde ik dat het technisch hun beste plaat is maar dat er meer in had gezeten. Die mening neem ik nu terug; er zat volgens mij niet meer in dan dit. Ik was teleurgesteld omdat de andere nummers geen wisselwerking van de verschillende vocalisten was maar eerder solo-nummers. Achteraf bekeken was dat ook de beste oplossing. Prachtige songs als "Panorama" hadden anders het levenslicht niet gezien.
Deze plaat heb ik werkelijk digitaal grijs gedraaid. De zanger is een oude forumkameraard waardoor mijn oordeel misschien lichtjes beïnvloed was; je gaat altijd net ietsje anders luisteren naar zo’n muziek. Maar desondanks de link is mijn mening voor geen haar veranderd. Hardship is nog steeds een volwassen plaat vol ijzersterke songs waarbij je compleet vergeet dat dit een lokale Belgische band is. Ze klinken erg Amerikaans en strak. Deze nummers raasden door mijn in-ears op weg naar het werk en weer naar huis. Het heeft erg lang geduurd voor er weer ruimte was voor de normale gang van zaken: een mix van oude en nieuwe nummers op shuffle. En als ze daar voorbij kwamen werden ze ook nooit overgeslagen. Dat bewijst voorzichtig dat Hardship de tand des tijds moeiteloos zal doorstaan. Het is wel erg lastig voor hen: hoe gaan ze dit evenaren op een volgend werkstuk?
En op het einde van het jaar word ik plots weer overdonderd door de laatste cd van Oathbreaker. Hoewel deze reeds enkele maanden oud is werd mijn aandacht er pas onlangs op gevestigd om een mij nu al onbekende reden. Hoe dan ook, ik was meteen weg van Rheia. Het is muziek zoals ik het erg graag heb. Met veel gevoel, afwisseling, black metal elementen en uitstekende uitvoeringen. Neem bijvoorbeeld het einde van “Needles In Your Skin” in combinatie met het begin van “Immortals”.Ongelooflijk sterk hoe die drum het ritme van de gitaren begeleid naar een afsluitend en startend hoogtepunt. De zang die soms opzettelijk naar het valse neigt. Op de juiste momenten wordt er plankgas genomen en gas terug genomen. Beklijvend, koud, artistiek.
