Itter, 7 februari 2026 — Dat rockzwaargewichten Adrian Smith (Iron Maiden) en Richie Kotzen (o.a. The Winery Dogs) tijdens de tour rond hun tweede studioalbum Black Light/White Noise halt houden in het landelijke Itter, mag gerust opmerkelijk genoemd worden. De reden was eenvoudig: elders in ons land bleek geen grotere zaal beschikbaar. Het concert was dan ook in enkele dagen uitverkocht.
Zik-Zak biedt plaats aan zo’n 300 bezoekers en ligt op het platteland, maar wie er ooit binnenstapte weet dat de zaal perfect begrijpt hoe ze de ziel van concertgangers moet raken. De gemoedelijkheid van een bescheiden venue gecombineerd met de symbiose Smith/Kotzen leverde een buitenkans op — en daar wilden we graag bij zijn.
De eerste fan stond al om 9 uur ’s ochtends paraat en tegen 15 uur hadden zich een twintigtal mensen verzameld voor de ingang. Sommigen gewapend met platen of boeken, in de hoop op een handtekening. Met succes: een uur later namen Smith en Kotzen de tijd voor selfies en signaturen. Eén fan had zelfs de hoes van het eerste Iron Maiden-album in Lego nagebouwd, iets waar Smith zichtbaar aandacht aan besteedde.
Om 19 uur gingen de deuren open en volgde de sprint naar de beste plek aan het podium — een lot dat ook mij beschoren was. Drie kwartier later trapte het voorprogramma af: Kris Barras Band uit het VK, rond frontman Kris Barras. Getekend bij Earache Records en goed voor vijf studioalbums, waarvan Halo Effect uit 2024 de recentste is. De band evolueerde van stevige bluesrock naar modernere Britse alternatieve hardrock met een metalen randje, met strakke songwriting als constante.
Barras, voormalig professioneel MMA-vechter, combineert een ontspannen présence met gedrevenheid. Zijn stoere uiterlijk contrasteert met warmte en gevoeligheid in zijn performance. Het gitaarwerk is krachtig en raak, maar tegelijk melodieus en genuanceerd. De zang klinkt soepel en rauw, moeiteloos balancerend tussen ingetogen en energiek. Persoonlijk hoogtepunt: “Hail Marry”. Het applaus nadien was welgemeend.
Om 21 uur was het tijd voor Smith/Kotzen. Na de intro zette het duo “Life Unchained” in, meteen een stevige rocker met rollende bas. Daarna volgde “Black Light”, een uptempo maar bluesy nummer over bedrog en misleiding. Kotzen merkte droog op: “So this is one of those intimate venues huh?” — instemmend gejuich volgde.
“Wraith” bracht een moderne blues met teksten die horrorachtige visioenen over de eigen dood evoceren. “Glory Road”, “Hate and Love” en “Blindsided” passeerden, waarbij Smiths rokerige stem en Kotzens acrobatische vocalen elkaar afwisselden. Twee leadzangers die elkaar versterken — opnieuw bewezen.
Tijdens “Taking My Chances” kreeg Smith het zichtbaar warm en vroeg om een “fan”. Handen gingen omhoog, maar hij bedoelde uiteraard een ventilator. “Dark Side”, met zijn reflectie op leven op straat, en “Outlaw”, het eerste idee voor het nieuwe album, volgden. Opvallend: Kotzen wisselde regelmatig blikken uit met bassiste Julia Lage, tevens zijn partner.
Na “Got a Hold”, “White Noise” en “Scars” — een van de eerste gezamenlijke composities — bleef de muziek sterk visueel binnenkomen. Ze riep beelden op van een Amerikaanse roadmovie: een oude Mustang op een eindeloze woestijnweg.
Voor “Running” vertelde Kotzen dat de riff van Smith kwam en verder werd ontwikkeld. “Solar Fire” sloot de set af, waarna de encore startte met “You Can’t Save Me”, gedragen door Kotzen. Naadloos volgde “Wasted Years”. Gewoonlijk zingt Smith slechts enkele regels van zijn Iron Maiden-klassieker, maar hier werd het nummer — ondersteund door Kotzen en het publiek — naar een memorabel hoogtepunt getild.
Het duo wekt soms de indruk van een spontane jamsessie, alsof de muziek ter plekke ontstaat. Toch is het duidelijk doordacht vakmanschap. Hun gezamenlijke sound blijft fris en tijdloos, geworteld in stevige bluesrock en gekenmerkt door uitgesponnen solo’s. Met Bruno Valverde en Julia Lage als solide ritmesectie werd alles tot een geheel gesmeed.
Na afloop werd niemand meteen naar buiten geduwd. Bezoekers konden rustig nog iets drinken — een uitnodiging die gretig werd aanvaard.
