Er zijn weinig bands die ik steeds weer met lof kan bewieroken over een lange termijn. Deze is Belpop geschiedenis edoch nog steeds relevant, scherp (en volgens een comment van een zanger: beter dan in de jaren ’80)! Siglo XX is alive and kicking! Vroege vogels konden ook de jonge wolven van Rehash Neu Klang meepikken.
Rehash Neu Klang ken je misschien van onder hun vorige naam: Rehash. Het zijn jonge Antwerpenaren die graag in het Duits zingen (en af en toe ook in het Engels). Door een technisch probleempje bij hun gitarist zijn ze wat later begonnen dan voorzien, maar wat ik hoor bevalt me wel: postpunk met een vleugje Oasis en wat Ziggy Stardust. Hun statement over de toestanden in Palestina werd niet door iedereen gesmaakt, het zegt echter alles over deze jonge mannen: ze brengen een boodschap en hebben geen schrik om af en toe tegen schenen te stampen. Het is mooi dat ze hier een kans kregen en zich konden voorstellen aan een ruim publiek. Ze mogen me altijd contacteren om hun EP te bespreken.
Check:
EP 'War Crimes & Love Song' (Mangel Records).
https://www.youtube.com/watch?v=fXO2TCgbZbk
.jpg)
Als ik me niet mis blijft er van de oorspronkelijke bezetting enkel nog Antonio Palermo over (zit toevallig ook in A Spiral of Silence, waar ook Tom Van Troyen bij zingt en allicht was dat de stepping stone om Tom bij de groep te betrekken). Tom is een werkpaard, iemand die alles geeft (vanavond is de eerste keer dat ik hem zoveel zie dansen op een podium en dat werkte duidelijk aanstekelijk), iemand die je de song laat voelen, en de juiste gevoelens weet op te wekken bij de juiste song. Kortom: een topper. Nieuw bij deze tour zijn de violonist en de alt sax (zorgen beiden dat je de sound van op de platen haast feilloos naast elkaar kan zetten). Ik vond net het feit dat je die vergelijking kan maken echt beklijvend. De set begon vrij rustig (waarbij ik in het begin wel even dacht dat de micro niet luid genoeg stond), gaandeweg werd het ritme opgetrokken om de eindigen met twee bisnummers die echt knalden.
The Pain Came was het eerste nummer welk het publiek helemaal wakker maakte. Het eerste (persoonlijk) hoogtepunt was de magistrale versie van Sister Suicide (nog steeds voor mij persoonlijk hun sterkste nummer): je zag het ook aan de moshpit (lol: zo zag het er echt uit vanuit de eerste rij tot halverwege de dansvloer). Vanaf dan was het de ene mokerslag na de andere (ik verwijs naar de setlist hieronder voor meer details). De bisnummers waren ook de nummers die zorgden voor de ultieme bekroning en ervoor zorgde dat iedereen tevreden naar huis kon, al had ik het gevoel dat we gerust nog een half uur meer konden hebben (maar in de AB moet je nu éénmaal vroeg afsluiten, denk aan nummers als: Youth Sentiment, La Vie Dans La nuit, It's All Over Now, Autumn, Baby Divine, Alice, ...). Het feit dat ik af en toe nog flarden van het concert in mijn hoofd herhaal wil ook zeggen dat het dik de moeite was (en de zal zat ook lekker vol). Ik lees alleen maar positieve getuigenissen, dus ik ben gelukkig geen enkeling die gewoon zegt dat het goed is. Voor mij was dit de ultieme droom. Dank u Siglo XX, dank u Tom!
Until A Day
Endless Corridor
Guilt And Desire
Shadows
Silent House
The Pain Came
After The Dream
Sister In The Rain
Sister Suicide
End Of The Night
Individuality
No One Is Innocent
Factory
The Beginning
Bis:
Dreams of Pleasure
Art of War
.jpg)
