CRASHDÏET – Rust (Dïet Records /Frontiers Music)

Review:CD-reviews buiten BeNeLux
 Koen Asaert    13 februari 2020

Crashdïet, die zichzelf Zwedens meest chaotische sleaze band noemenzijn een aantal keren in hun carrière door turbulentie gegaan, met sterfgevallen (o.a. de zelfmoord van frontman Dave Lepard), line-up veranderingen en een geschiedenis van misbruik waardoor Mötley Crüe's "The Dirt" als een kinderboek zou klinken. De jongens staan ​​er echter bekend om dat ze de stukken oppakken en terugkeren naar het podium.


Hun onmiskenbare flirt met de jaren 80 big arena rockbands zoals Guns‘N’Roses, KISS, Skid Row etc., gecombineerd met een opmerkelijk element van punk, heeft ze een belangrijke naam gemaakt in de revival van het sleaze en glam (of hair metal) genre. Crashdiëts motiverende slogan is “Go big or go home”. Deze jongens hebben duidelijk nog geen zin om naar huis te gaan, dus verwacht ik dat ze groots zullen worden.

 


Het eerste nummer Rust is meteen al de titelsong, een meeslepend stevig nummer, dat duidelijk put uit de hardrock en glammetal traditie van de jaren 80. De band haalt op Into The Wild krachtig uit met een milieubewuste, menskritische moker. Met Idiots rekent Crashdïet op onnavolgbare en uiterst catchy wijze af met haters, fakers en energievreters. Leef je eigen leven,geniet ervan en trek je niets aan van wat anderen denken of zeggen. Uiteindelijk zijn we allemaal toch maar idioten.

 

 

In The Maze manifesteert zich als een iets rustigere prachtige powerrocksong met een sterk melodieus kantje. We Are The Legion blijkt een sterk en aanstekelijk staaltje zelfverheerlijking. Ideaal om wijdbeens luchtgitaar op te spelen. Parasite pakt uit als een uiterst herkenbare hardrocksong. Waiting for Love is de powerballade van het album en lijkt een ideale valentijnsong.

Reptile gaat op geslaagde wijze de jaren 80 thrash toer op. Stop Weirding Me Out reist met de teletijdmachine terug naar de hoogdagen van glammetal. Het Iron Maiden-eske Filth And Flowers begint liefelijk op een akoestische gitaar, maar al snel komt de band onder stroom en gaat het er hevig aan toe.

 
Conclusie:
Crashdïet pakt op meesterlijke wijze uit met heerlijke sleazerock en glammetal. De band en vooral gitarist Martin Sweet weet prachtige pakkende songs te schrijven. We zullen nog veel van deze uitstekende band horen. Mis de kans niet om ze live te zien! Bijvoorbeeld op 11 juli op het gratis festival Coq Rock.

 

Website / Facebook