Het voorbije jaar was in vele opzichten niet echt een positief jaar. Vele (muzikale) grootmeesters zijn dit jaar van ons heengegaan, maar ook de aanslagen en politieke ontwikkelingen stemmen mij somber. Dit merkte ik vooral toen ik bezig was deze lijst op te stellen. Onbewust betekende dit jaar voor mij introspectie en machteloze donkere woede tegenover de samenleving. Niets kan dat beter verwoorden dan met het vinden en beluisteren van de juiste muziek. De rode draad in deze opsomming is dan ook een combinatie van melancholie, woede en vertigo geworden.
1. Ho99o9
De beste manier om die machteloze woede kwijt te raken is Ho99o9 (uitgesproken als Horror). Voor mij niet alleen de ontdekking van het jaar, maar ook het beste optreden van het jaar. Ze projecteren in hun muziek wel een zeer dystopische visie van onze samenleving af en brengen dit met enorm veel energie.
“Het is moeilijk te beschrijven wat voor een band ze eigenlijk zijn of welke muziek ze maken. Om hen te begrijpen moet je ze gewoon zien. Zelfs hun albumversies zijn lang niet zo krachtig als wanneer ze het live brengen. Ho99o9 is gewoon Ho99o9. De beste beschrijving kan misschien wel met hun eigen lyrics: “So I let them do their job and let them take it down”. Het minste wat je van hen kan zeggen is dat ze geluid maken. Een combinatie van punk, electro, noise en nog zoveel meer maken van ho99o9 een zeer explosieve cocktail. Hier hoort u nog van!”
http://www.snoozecontrol.be/reviews/5924/
2. CHVE
Het was mij dit jaar ook een genoegen om driemaal tot rust te mogen komen bij CHVE, het soloproject van de frontman van AmenraColin H. Van Eeckhout. Alleen bewapend met zijn draailier geeft hij de donkerste kanten van zijn ziel bloot. Maar belangrijker is dat hij je tijdens dat half uur zelf opzoek zet naar je eigen gedachten en donkere spinsels. Op deze manier zorg je er zelf voor dat geen enkel optreden weer hetzelfde is. Verder had ik ook het geluk om met hem een uitgebreid en enorm interessant interview te doen over zijn muziek en zijn visie op het leven. Het blijft een grote bron van inspiratie voor mij.
Hier lijkt mij het ook de gepaste plaats om een kleine shout out te doen naar het Consouling Sounds, het label van CHVE. Dit jaar hebben zij mijn muzikale keuzes enorm beïnvloed. Ze geven jonge en gepassioneerde bands de kans om zich te ontplooien op basis van hun potentieel en inhoud. Ik hoop dat jullie in 2017 terug hetzelfde gaan doen.
http://www.snoozecontrol.be/interviews/5350/
3. Death Grips
Als derde heb ik gekozen voor de grootste inspiratiebron van Ho99o9 en eigenlijk min of meer de oprichter van hun onbenoembare genre. Death Grips staat hier niet alleen, omdat ze een geweldig nieuw album hebben uitgebracht, genaamd Bottomless Pit, maar ook om hun schandalig goede optreden in de Ancienne Belgique dit najaar. Dit schreef ik, uitgeput, na het optreden:
“De sound van Get Got brak je botten en Bubbles Buried in the Jungle vertegenwoordige het ruige, vuile en wansmakelijke van hun sound, die de wereld even een spiegel voorhoudt om hem daarna recht op je gezicht kapot te slaan. Stefan Burnett, bekend onder MC Ride, schreeuwde voor de gelegheid zijn longen nog maar eens uit zijn getatoeëerde en bijna goddelijke lichaam.
(..) Er is namelijk maar een bepaalde hoeveelheid Death Grips die je aankan op één avond. Na een uur was het publiek, op nog enkele doorzetters na, helemaal uitgeput door de strijd die ze gevoerd had. (…) Iedereen was gewoon op na anderhalf uur zonder enige adempauze. Zo lieten ze een slagveld achter zich wanneer ze het podium verlieten. Zo’n concerten kom je niet vaak meer tegen.”
http://www.snoozecontrol.be/reviews/6285/
4. Underworld
Voor velen staat Underworld bekend van zijn ene hit Born Slippy uit de film Trainspotting. Ondanks het feit dat de sfeer die ze creëren het beste kan vergeleken worden met die die Trainspotting creëert, bevatten ze zoveel meer dan die ene hit. Hun nieuwe album van begin dit jaar, Barbara Barabara, We Face a Shining Future, was het eerste in jaren. Ze bewezen hiermee dat ze niet alleen mee zijn met de nieuwe ontwikkelingen binnen de elektronische muziek, maar ook dat ze nog steeds in staat zijn om deze te vernieuwen. Het is een combinatie van hun heruitgevonden versie van de 90’s techno sound, gecombineerd met een zachtere spirituelere ondertoon. Hun aantreden op Dour kon daarom alleen al een geweldig succes genoemd worden.
5. Ieperfest
Er is één festival dat me niet kon ontgaan in deze lijst en dat Ieperfest. Ik kon niet alleen niet kiezen uit de bands die er speelden, maar het is ook de hele sfeer die het festival zo uniek maakt. Een constructieve sfeer waar de status quo wordt uitgedaagd. Belgische bands zoals Soul Grip, Cocaine Piss, VVOUNDS en xViciousx stonden er zij aan zij met de grote punk- en hardcore legendes zoals H20, Agnostic Front en Jello Biafra van de Dead Kennedys. Een festival naar men hart waar vele anderen iets van zouden kunnen leren.
“Een slogan die je vaak zag voorbijkomen was ‘Kill your Idols’. Ik denk dat Ieperfest hier zeer zeker in slaagt. Hier vind je geen verheven bands of headliners als Iron Maiden of Twisted Sisters. De barriere tussen band en publiek wordt volledig verbroken. Podiums worden bestormd, bandleden staan hun eigen merch te verkopen en zijn klaar om een babbeltje te slaan. Hier zijn geen idolen, alleen maar vrienden, één grote community op basis van vriendschap en gedeelde waarden.”
http://snoozecontrol.be/reviews/6009/
6. Oathbreaker
Oathbreaker bracht dit najaar hun derde studioalbum uit, Rheia. Hiermee hebben ze, naar mijn mening, hun beste plaat tot nu toe gemaakt. De nummers Being Able to Feel Nothing en Needles in Your Skin hebben bij mij een tijdje op repeat gestaan.
Maar hun echte kracht komt van zangeres Caro Thenghe. Haar duistere teksten en stem creëren net die sfeer die zo eigen is aan Oathbreaker, maar het begint pas echt wanneer ze haar demonen loslaat op het podium.
7. A Tribe Called Quest
Voor het eerst in 18 jaar kwamen zij met een nieuw album, We Got It From Here, … Thank You 4 You’re Service. Het is daarbij ook een allerlaatste plaat. Hiervoor waren ze voor mij nog onbekend, maar dit album kon niet zomaar onopgemerkt voorbijgaan. Op hun laatste queeste in de muziekwereld pakken ze uit met een verschroeiende plaat. Ze zit nog steeds vol met sociaal engagement en sarcastische observaties van onze samenleving. Daarbij staan ze niet alleen op muzikaal vlak, maar ook ideologisch vlak op één lijn met mijn ideeën. Nummers als We The People… en The Donald zeggen al voldoende.
8. Monnik
Deze laatste is een heel persoonlijke keuze. Monnik creëert een bepaalde ambient, drone sound op zijn gitaar met een paralyserende kracht. Het is belangrijk om zijn avontuur volledig te volgen. Door middel van zijn trage opbouw overspelt hij je langzaamaan in zijn dreunende gitaarklanken. Hij brengt je zachtjes in trance om op het einde hard toe te slaan. Ook hij bevindt zich onder het label van Consouling Sounds.
“Traag maar zeker begint zijn muziek je te absorberen en de ogen sluiten is een meerwaarde voor je brein. Langzaam bereikt hij zijn, misschien iets te korte, hoogtepunt waarbij hij zware ruis en bonkende geluiden laat weerklinken. De impact op je lichaam is bijzonder en niet voor hartlijders.”
http://www.snoozecontrol.be/reviews/5343/
