2015 was op muzikaal vlak een heel positief jaar, op allerlei fronten. Ook al was er die terreurdreiging en de angst na de gebeurtenissen in Parijs. Ik schreef het nog in een recensie kort na die gebeurtenissen: mensen kan je doden, Passie niet. Laten we dit in 2016 vooral voor ogen blijven houden. Mijn beste wensen alvast voor het nieuwe jaar en prettige feestdagen! Dit schreef ik als slotzin in mijn jaaroverzicht van 2015. Helaas is 2016 een jaar geworden waar blinde haat - in al zijn vormen - zorgde voor nog meer aanslagen, nog meer pijn en verdriet. En nog meer haat naar de medemens toe. Op muzikaal vlak was 2016 ook een rotjaar. Het overlijden van zoveel iconen en helden binnen de muziek, film en kunst wereld doen ons nadenken over hoe broos het leven wel is. Tussen al die gestorven helden is ook mijn allergrootste inspiratiebron tot het schrijven over muziek gestorven. Het is moeilijk te begrijpen voor de globale buitenstaander waarom het overlijden van een idool zulke emoties bij een mens kunnen los laten. Maar David Bowie was niet zomaar een muzikale held voor mij. De reden waarom ik met een 'open mind' naar muziek luister, binnen een brede omkadering? David Bowie. De reden waarom ik binnen datzelfde kader steeds de positieve kanten naar boven breng van een plaat, artiest of band? David Bowie. De reden waarom ik elke dag passioneel met muziek bezig ben, vaak 24 uur op 24 uur? David Bowie. En zo kan ik nog even doorgaan. Echter wil ik vooral de positieve kanten van het jaar 2016 in het daglicht zetten, net omdat we dit in deze donkere dagen vol haat echt nodig hebben. Ik wens iedereen dan ook een passioneel en liefdevol 2017 toe.
Een overzicht van de vele CD's die ik heb besproken, het is haast onmogelijk. Naar goede gewoonte ben ik de tel kwijt geraakt. Ook wat concerten betreft was het aanbod in 2016 bijzonder indrukwekkend. Hieronder geef ik een overzicht van evenementen die toch 'net iets meer boven de rest leken uit te steken' In een willekeurige volgorde:
Explosions in the Sky speelden op een heel hoog niveau, maar we willen toch een pluim werpen naar de lichtman van dienst. Want de lichtshow deed ons haast in tranen uitbarsten, en ons nog dieper wegzakken in vorm van diepe intensiviteit. Toch dienen we het aan te geven, ondanks de impact van de nieuwe songs, werden vooral de oude kleppers op het meest applaus onthaald. The Only Moment We Were Alone, Your Hand in Mine With Tired Eyes, Tired Minds, Tired Souls, We Slept Ze brachten ons in diepe ontroering, en lieten ons totaal verweesd achter. Waarna wij ons voelden wegdrijven naar nog meer ongekende oorden ver verwijderd van de harde realiteit buiten de muren van het immer gezellige Ancienne Belgique. Kortom: dit was weer zo een indrukwekkende, gedenkwaardige avond waarvan iedere beetje postrock liefhebber prompt een waar oorgasme moet hebben gekregen. Wij in elk geval wel. En hoe! Dit schreven we over het aantreden van Explosions in the Sky in Ancienne Belgique. De muziek die deze heren uit hun gitaren spuwden, zorgde ervoor dat het aanvoelde alsof je telkens tegen een muur van golvende geluiden en onaardse spots werd geslagen. Tot we compleet verweesd de zaal verlieten.
Dit optreden was dan ook het meest indrukwekkende aantreden van het jaar 2016. De volledige recensie kunnen jullie hier nog eens nalezen: http://www.snoozecontrol.be/reviews/5766/
Dunk!festival is ook in 2016, naar jaarlijkse gewoonte, uitgegroeid tot één van de meest hoogstaande evenementen van het jaar. Echter dit jaar was er toch iets bijzonder. De tweede festivaldag stond in het teken van Consouling Sounds. Dit zorgde voor een dag vol adembenemende ontdekkingen tot bevestigingen, die het hart verwarmden en de ziel deden bloeden van puur innerlijk genot. Met als hoogtepunten de intensieve wandeling door dromerige landschappen met dank aan Illuminine. Of Monnik die met zijn snerpende, hartverscheurende drones ons een ware krop in de keel bezorgde.
Ook al lijkt Eleanora echter telkens in diezelfde donkere pot grabbelen. Het stoort allerminst. Want we voelen ons wegzakken in een donkere, duistere trance. Gehypnotiseerd door een kruisbestuiving tussen die snoeiharde en angstaanjagende vocalen met gitaarriffs die voelen als vlijmscherpe scheermesjes, en drum salvo's die onze hersenpan telkens opnieuw dreigen in te slaan. Dit schreven we over het aantreden van Eleanora. Nog meer duistere gemoedsrust bracht BARST die ons niet alleen in een diepe trance deed belanden, maar ook ons hart diep wist te raken.
Of neem nu YODOK III die hadden af te rekenen met een geluidsinstallatie die het begaf, maar daarop professioneel reageerden door als een bezetenen hun instrumenten, zonder te speciale effecten, te bespelen. Waarna - eens het euvel was opgelost - een finale werd ingezet boordevol demonische tot hartverscheurende drones. Indrukwekkend! IIVII bleek een visual artist die je vooral moet zien om het echt te begrijpen. Pelican brachten een set boordevol grensverleggende postrock van hemels hoog niveau. Net zoals Kokomo op datzelfde podium eerder had gedaan. CHVE ofwel Colin H. Van Eeckhout dompelde ons weer onder in donkere gedachten, binnen een intieme omkadering deze keer.
Het volledige verslag van deze meer dan gedenkwaardige dag, waar een organisatie met een hart voor muziek samenwerkten met een label die diezelfde passie hoog in het vaandel dragen. Zorgde voor een onvergetelijke belevenis, die ons nog lang zal bijblijven:
http://www.snoozecontrol.be/reviews/5613/
De zomerfestivals zijn zoals elk jaar de ultieme gelegenheid om nieuwe ontdekkingen te doen, bands te leren kennen. Maar ook festivals ontdekken waar we - vaak tot onze grote schaamte - nog nooit naartoe zijn geraakt. Aangezien Dranouter Festival telkens samenvalt met Lokerse Feesten is het steeds moeilijk kiezen. Deze zomer hebben we eens gekozen voor het gezellige festival in het pittoreske dorpje Dranouter. We waren niet alleen onder de indruk van de affiche, maar ook van de intieme locatie waarin dit alles plaatshad. Binnen een gemoedelijke sfeer deden we bovendien enkele ontdekkingen die we anders nooit zouden hebben gedaan. En konden enkele gevestigde waarden, die we ook nog nooit hadden gezien, ons ook over de streep trekken.
http://www.snoozecontrol.be/reviews/5987/
Tiny Legs Tim bracht Blues in de kerk. Op de eerste festivaldag waren we ook onder de indruk van de grensverleggende folkpop van Curly Strings uit Estland. En bracht Patrick Riguelle een meer dan indrukwekkend eerbetoon aan Jacques Brel. De Ierse folkband Lynched bracht ons hart tot een staat van intensieve gemoedsrust. Walrus, met o.a. Geert van Yevgueni bleek de perfecte kruisbestuiving te zijn tussen rock en kleinkunst. Grensverleggende kleinkunst kregen we dan weer van Tourist LeMC die deze muziekstijl heruit heeft gevonden in 2016. Dez Mona konden met experimentele en bevreemdende uitspattingen, ons hart veroveren. Trixie Whitley omschreven we als 'onze eigen PJ Harvey' en dat is een compliment. Balthazar ontpopten zich, naar goede gewoonte, als de gedroomde afsluiter van deze eerste festivaldag.
http://www.snoozecontrol.be/reviews/5991/
De tweede festivaldag openen we met een spirituele ervaring met Flanders Ethno . De Ierse versie van ZZ Top, zo noemden we The Eskies. Ook grensverleggende kleinkunst op zaterdag met Yevgueni. Op reis naar het eeuwige paradijs dat Suzanne Vega wist aan te bieden, kregen de luisteraars een krop in de keel en bovendien een nostalgische trip naar een rijkelijk verleden. Schreven we over het aantreden van Suzanne Vega op Dranouter Festival. False Light bewezen, dat schitteren in eenvoud ook kan leiden tot een magisch en onvergetelijk moment genieten. Met zijn zwoele Jazz stem bracht Michael Kiwanuka ons in diepe ontroering, waardoor we de wereldproblemen plots even konden vergeten, in het paradijs Kiwanuka geheten. Zo omschreven we het aantreden van Michael Kiwanuka op het festival. Als er Engelen bestaan, dan hebben we in die kerk op Dranouter één zien verschijnen aan het altaar, in de vorm van An Pierlé, is onze eindconclusie over dit concert. Uiteindelijk was er ook nog "Levenswijsheid volgens Belcanto", om Dranouter 2016 in schoonheid af te sluiten.
We citeren even onze voorbeschouwingen voor Les Nuits Botanique 2016:
De toekomst voorspellen, wie zou dat niet graag willen? Hoewel die gave zijn voor- maar ook zijn nadelen heeft, op muzikaal vlak zou het interessant zijn om nu al te weten welke artiest of band binnen circa 20 jaar een wereldtopper zal zijn. Maar iemand vinden met zo'n glazen bol is verduiveld moeilijk. Toch zijn er festivals die blijkbaar die gave wel ergens bezitten, en een affiche op poten zetten waar de toekomst van muziek en kunst - in de brede zin van dat woord - nu reeds te zien is. Binnen de intieme setting van de zaaltjes en de tent buiten vinden we elk jaar opnieuw weer die ene bepaalde artiest die ons jaar goed maakt. Of die ene beleving waarover we jaren blijven praten
Ook in 2016 waren we onder de indruk van het aanbod op dit festival. Maar de meest gedenkwaardige avond, met alle respect voor de overige artiesten op het programma. Was toch Nuit Belge avond.
http://www.snoozecontrol.be/reviews/5664/
Le Coliseé verstaat de kunst om enerzijds een hart te breken, en anderzijds een mens aan het dansen te brengen. En dat is wellicht de grote sterkte van deze band. Want inderdaad, ook al is dit voornamelijk het project rond David Nzeyimana. En ook al trekt deze charismatische frontman de aandacht naar zich toe. We kunnen niet voorbij aan die perfecte kruisbestuiving tussen aanstekelijke drum en gitaar partijen, die het niveau van dit optreden naar een zowaar nog hoger niveau weten op te stuwen.
De set bestond doorgaans uit stevige songs, waarbij vooral de knallende percussie en gedreven vocalen, ons compleet murw leken te slagen. Echter was er ook plaats voor een ingetogen moment waarbij zangeres Victoria, haast met een snikkende stem, ons een krop in de keel bezorgde. Dit rustmoment was voor ons het ultieme bewijs dat Victoria+Jean veel meer in hun mars hebben dan ophitsende rock, met blues elementen, op de luisteraar los te laten.
Vanaf dat de frontvrouw van Oathbreaker dat podium betreedt lijken er demonen te worden ontsponnen, die met hun ijzeren klauwen elk moment het publiek zullen vermorzelen. Zoals een wervelwind, binnen een donkere en grauwe omkadering, zo loeien de gitaren, drums en vooral vocalen over de hoofden heen. Knetterende harde uithalen, maar vooral een stem die klinkt als komende uit de diepste kelders van de hel. Dat is Oathbreaker in een notendop.
Of zoals op nuits botanique, gerugsteund door dat op uiterst hoog niveau spelende Mons Orchestra. Telkens slaagt Illuminine erin de luisteraar diep te ontroeren, waardoor je een speld kan horen vallen in de zaal of de tent - zoals op dunk!festival het geval was. Met een krop in de keel, en opwellende tranen in de ogen verlieten we de zaal, totaal verweesd achterblijven. Weer eens.
La Meurte trok in de bisronde nog maar eens alle registers open, en gaf iedere aanwezig uitendelijk die ultieme doodsteek waarop we zaten te wachten, om ons inderdaad compleet murw te slaan. Tot we verweest, en potdoof, achter bleven.
Van de dood - La Muerte - naar de hemelpoort, zo leek het wel aan te voelen. Baloji kreeg niet alleen de handen op elkaar, maar we zagen zowat iedereen staan dansen met een brede glimlach op de lippen. Ook wij lieten ons gewillig meevaren op deze deugddoende golven. Dat het publiek meeging in de trip, zorgde er dan weer voor dat Baloji de lat nog wat hoger ging leggen, tot iedereen compleet over de streep was getrokken.
De Vredefeesten. Zo is er het jaarlijkse Ballonfestival, we citeren even het volgende bericht op de website: Met dit evenement etaleert de stad sinds 1948 haar imago als ballonstad. De toegewijde en gepassioneerde ballonfamilie Sax staat in voor de organisatie van de ballonmeeting. Maar met de Vredefeesten houdt het niet op. De Grote Markt is een permanent opstijgterrein voor ballons midden in de stad. Ook op andere plaatsen in Sint-Niklaas stijgen regelmatig ballons op. De stad heeft haar eigen stadsballon en een telegeleide ministadsballon en in Europark Zuid in Sint-Niklaas bevindt zich ook het eerste en voorlopig enige Belgische propaangasvulstation voor ballonvaarders. Naast de tradionele ballonvaarten zijn er ook optredens. Wij gingen drie avonden genieten van Villa Pace, Vredefeesten en op zondag Terrazza. En stelden vast, dat we het vaak te ver van huis gaan zoeken, terwijl er dicht bij huis van alles te beleven valt.
http://www.snoozecontrol.be/reviews/6088/
Onder de noemer 'Villa Pace' kregen we in eerste instantie een meeslepend potje stoner rock voorgeschoteld dankzij. Yawning Man. Die het doen het aanvoelen alsof we een trip meemaken doorheen een wijds woestijnlandschap, met alles erop en eraan. Tangled Horns staan borg voor het brengen van een ton energie, die niemand onberoerd laat. Zelfs binnen een zo korte set, slagen ze erin iedereen - waaronder ons - weer eens compleet over de streep te trekken. Evil Invaders is voor ons zo een band die we een beetje beschouwen als 'ons kindje', die band groot zien worden. We pinkten daarvoor inderdaad een traantje weg van geluk. Ook medio 2016 staan ze nog steeds als een huis! Dat bleek ook nu weer eens op Villa Pace, waar ze het publiek wellicht moeilijk mee kregen. Maar waarbij wij en velen met ons, met de krop in de keel stonden mee te genieten. Hypochristmutfreefuzz hebben geen overdreven show elementen nodig. Ook de bindteksten blijven heel beperkt. Maar hun muziek hypnotiseert je als het ware, waardoor je als luisteraar even vertoeft in heel andere sferen. Dit zonder gebruik te maken van geestverrijkende middelen. We maakten ons op voor een potje jankende gitaren tot beklijvende drum salvo's die aan de ribben blijven kleven. Ook Conan heeft daarvoor geen overdreven show elementen nodig. Ze schitteren in eenvoud met hun gedreven instrumentale muziek, waarbij elke gitaar riff ons kippenvel bezorgde. Heck bracht een stomende set van punk, hardcore tot aanverwante muziekstijlen, waarbij ze zich vooral profileren als live band 'pure sang'. Zonder enig medelijden werd iedereen in de zaal meegedreven doorheen de maalstroom van chaos. Meteen het sleutelwoord van dit wervelende concert: chaos, chaos, totale chaos. Ook op Villa Pace viel dat enorme stembereik van de frontman van Steak Number Eight nog het meest op. Telkens bezorgen zijn doordringende screams ons een adrenalinestoot, tot kippenvel. Hij schreeuwt als het ware zijn frustraties van zich los, waardoor als het ware een wall of sound ontstaat. Net het aanbieden van een uitgebreid pallet van emoties, zorgt ervoor dat je bezwaarlijk kan blijven stilstaan op deze vrij aanstekelijke muziek die Double Veterans brengen. Bovendien blijkt de charismatische houding van de frontman wel aan te spreken.
We starten de avond met Arbeid Adelt! Nee, geen gemakkelijke brok vlees deze Arbeid Adelt! Nooit geweest eigenlijk, ook medio 2016 nog steeds niet. Dit is echter net de sterkte van deze band, ze doen je naar adem happen maar ook raar opkijken. Waardoor je een avontuur beleefd dat je met een wat integrerende nasmaak doet achterblijven. Beklijvend tot bevreemdend, zo was het ook weer op villa pace. We deden echter ook een ontdekking: It It Anita - ons aangeraden door kenners - brachten in De Nest een aanstekelijke set waarbij de trommelvliezen werden aangevallen. Maar vooral het hart diep werd geraakt. Knallende percussie, snoeiharde gitaar riffs - de vergelijking met bands als Sonic Youth blijkt daarbij te kloppen als een bus. Nog meer aanstekelijkheid, maar van een andere orde. Spidergawd brengt rock-'n-roll in zijn meest pure vorm. Gitaar, drum en zang. De gedoodverfde elementen om een wild rock feestje te bouwen, zonder veel franjes. Dat krijgen we met Spidergawd voorgeschoteld.
Op de grote markt was het tijd voor een artieste die harten kan breken met haar zachtmoedige stem, en dito uitstraling. Axelle Red gaf ons een vredevol gevoel vanbinnen, en raakte telkens opnieuw die gevoelige snaar. Waardoor niet alleen ons hart sneller ging slaan, maar we ook een traantje wegpinkten. Ondertussen was Echo Beatty al aan hun set bezig in De Nest. Deze dame en heren brengen psychedelische folk dat je bij het nekvel grijpt. Binnen het concept zijn er de gedreven percussie, integrerende gitaar riffs. Maar vooral de aangrijpende vocale aankleding, die ons over de streep trekken. Ondertussen was ook Gabriel Rios reeds aan zijn hartverwarmende set bezig - de overlappingen zorgden er soms voor dat je een deel van concerten moest missen. Deze artiest verstaat eveneens de kunst om met een hartverwarmende vocale aankleding harten te breken. Echter zitten er bij Gabriel Rios typische Zuiderse elementen binnen zijn muziek, die mooi passen bij hete zomeravonden. Afsluiten deden we met een potje Free Jazz, of toch de experimentele kant daarvan. Dit schreven we ver het aantreden van STUFF. We sloten deze Villa Pace met een indrukwekkend potje experimentele free Jazz - en aanverwante - en zagen veel mensen met een brede glimlach , totaal verweest achter blijven. Ook wij waren weer diep onder de indruk van dit wonderbaarlijk schouwspel van integrerende klanken die op ons afkwam.
http://www.snoozecontrol.be/reviews/6092/
Ravel, Stravinsky, Pierne, Prokofiev worden gebracht met veel respect voor het origineel. Ekaterina Levental brengt echter die songs niet zomaar, ze voegt er enorm veel liefde en magie aan toe. Door het combineren van de wondermooie klanken die een harp voortbrengen en een stem die gevoelige snaren raakt, verlegd deze artieste wel degelijk grenzen binnen het Klassieke muziek gebeuren. Eerder genoemde componisten komen als het ware terug tot leven binnen de manier waarop Ekaterina hun songs naar voor brengt. Tijdens dat uur kon je een speld horen vallen, want Ekaterina hypnotiseert het publiek als het ware met haar wonderbaarlijke, hoge stem. Maar ook de harp klanken klinken als uit het Hemelse paradijs. Zonder meer indrukwekkend!
Tijdens het wachten op de hoofdact van deze namiddag, mochten leerlingen tot ex-leerlingen van Stedelijke Academie voor muziek, woord en dans - kortweg SAMWD - hun kunsten komen tonen. Jonge talentvolle dames passeerden de revue, waaruit we kunnen besluiten dat de toekomst van de klassieke muziek en aanverwante er heel rooskleurig uitziet. Esther Deurinck (viool) en Eveline Vervliet (Piano) brachten een sonate van W.A. Mozart en een sonatine van A. Dvorak. Hemels mooie klanken kwamen ons tegemoet, en lieten ons verweesd achter , telkens opnieuw. Ook blijken beide artiesten de nodige variatie te steken binnen het aanbod. Zo lijkt alles in eerste instantie in een verstilde, intimistisch aanvoelende sfeer te belanden. Om daarna via de eerder genoemde climax, zelfs bijna oorverdovend 'hard' uit te halen. Vooral kregen we bij het aanhoren van Mozart - toch één favoriet binnen de Klassieke muziek - een ware kippenvelmoment te verwerken. Buitengewoon onder de indruk waren we van dit duo.
Harp en fluit combineren, benieuwd welke impact dit op ons zou hebben? Het publiek maakte zich helaas klaar voor de headliner, en verhuisde hun stoelen naar de andere kant van de zaal. Daardoor gingen de eerste noten van het duo, Imme Verwulgen (Fluit) en Katrien Van Daele (Harp ), wat verloren in geroezemoes. Ook hier werden grenzen verlegd binnen het Klassieke muziek gebeuren waaruit we kunnen besluiten - en ja ik val in herhaling. De toekomst van het klassieke muziek en aanverwanten gebeuren ziet er heel rooskleurig uit, deze jonge mensen bewijzen dat de klassieke muziek zelfs nog heel springlevend is.
Afgesloten werd door het duo Jos Van Immerseel & Ayako Ito. Beide artiesten combineren hun enorme dosis ervaring, met een speelse spontaniteit waardoor elk van de composities nieuw leven worden ingeblazen. Dat zorgt ervoor dat we weer eens vertoeven in de zevende hemel. Gerugsteund door de al even hemels mooie piano klanken die dit duo naar voor brachten.
2016 was ook het jaar dat we terug fan werden van het genre Jazz met dank aan labels als De Werf: http://www.dewerf.be/ Zo zakten we op 8 oktober af naar de W.E.R.F. Jazz labelnight in Brugge, ons verslag kan u hier nog eens nalezen. http://snoozecontrol.be/reviews/6201/
Naast eerder vernoemde acts als STUFF. leerden we ook een duo kennen die het jazz gebeuren blijkbaar heruitvinden: SCHNTZL. Niet alleen namen we hun album onder de loep: http://snoozecontrol.be/reviews/6203/ We zagen de jongens een meer dan beklijvend optreden geven in CC Belgica te Dendermonde: http://www.snoozecontrol.be/reviews/6352/ Waarmee we ook een organisatie in de kijker willen zetten die het Jazz gebeuren terug in kaart probeert te zetten, door o.a. het organiseren van evenementen: http://www.jazzlabseries.be/
Het begint een jaarlijkse gewoonte te worden. Midden oktober zakken liefhebbers van stoner, Sludge, doom en aanverwante - laat ons maar stellen - gitaarmuziek liefhebbers af naar TRIX Antwerpen voor het vermaarde Desertfest. Sinds enkele jaren houdt dit evenement ook halt - met succes - in ons land. Ook in 2016 slaagt de organisatie erin een affiche samen te steken die elke liefhebber van snijdende gitaar riffs een adrenalinestoot zou moeten bezorgen.
Verslag DAG 1: http://www.snoozecontrol.be/reviews/6223/
Verslag DAG 2: http://www.snoozecontrol.be/reviews/6225/
Verslag DAG 3: http://www.snoozecontrol.be/reviews/6227/
We kunnen het niet genoeg herhalen, maar ook anno 2016 ontstaan er nieuwe festivals. Leren we nieuwe bands kennen, binnen een intieme setting. En stellen telkens vast dat er wel degelijke nog iets bloeit in de 'underground' zowel in het metal, punk als enig andere muziekgenre. Zo zakten we af naar Den Halm (Oppuurs) voor een CD voorstelling van Charlie bit My finger en stelden vast dat Punk nog steeds leeft: http://www.snoozecontrol.be/reviews/5497/ Begin 2016 stelden we datzelfde vast bij de CD voorstelling van You Nervous?http://www.snoozecontrol.be/reviews/5046/. Of neem nu Rocktoberfest waar een mengeling van Hardcore en Metal een heel jong publiek konden lokken binnen een al even intieme setting: http://snoozecontrol.be/reviews/6197/
Wat die metal betreft stelden we eveneens vast dat er nog steeds voldoende alternatieven zijn naast Graspop Metal Meeting om je portie 'metal' binnen te krijgen.
Antwerp Metal Fest zijn aan het groeien, maar blijven hun intiemiteit behouden, binnen een gezellige omgeving.
Verslag Dag 1: http://www.snoozecontrol.be/reviews/5902/
Verslag Dag 2: http://www.snoozecontrol.be/reviews/5908/
Alcatraz Metal Fest hadden met Twisted Sister, Whitesnake en dergelijke meer grote kleppers op hun affiche staan, maar ook zij blijven hun intiemiteit en kleinschaligheid trouw. Het siert hen.
Verslag 13/08/2016: http://www.snoozecontrol.be/reviews/6006/
Verslag 14/08/2016: http://snoozecontrol.be/reviews/6007/
Tradities werden ook in ere gehouden met 5 Jaar ELPEE. Als er een plaats is waar iedere liefhebber van het metal genre welkom is. Jong, oud tot old school en nieuwe metalheads? Dan is het Café ELPEE in Deinze wel. Ook nu genoten we met volle teugen van het aanbod:
Dag 1: http://www.snoozecontrol.be/reviews/5385/
Dag 3 http://snoozecontrol.be/reviews/5396/
Nog meer underground die we in de kijker willen zetten omdat ze ons telkens diep wisten te raken?
Toxic Waste Fest: http://www.snoozecontrol.be/reviews/5425/
Wizz Fest: http://www.snoozecontrol.be/reviews/5353/
Thrashtatic In Parts Part 2 in het jeugdhuis OHK:http://www.snoozecontrol.be/reviews/6277/
Ze zorgden er allen voor dat we er zeker van zijn dat het metal genre nog steeds leeft, en hoe!
Ook een festival dat een traditie begint te worden, en die bewijzen dat in ander muziekstijlen er ook iets bloeit binnen die underground. Is Dubhfest. Zet namen als Merciful Nuns, Der Klinke, Whispering Sons, Doganov en Freakangel in eender welke zaal in Duitsland, en het evenement is weken op voorhand uitverkocht. Helaas stelden we vast dat de zaal 'goed gevuld' was, toch zeker tot aan de PA, maar dit had gewoon uitverkocht moeten zijn geweest. Aan de kwaliteit van de aantredende bands zal het zeker niet hebben gelegen, wij zagen enkele heel hoogstaande concerten en waren vaak in diepe, duistere, trance.
http://www.snoozecontrol.be/reviews/6294/
Nog zo een ontdekking in 2016: Gésfakrock. Terwijl menig metalfans vrijdagochtend, om een uur of tien in de ochtend, bezig waren met het aankopen van een toch vrij duur ticket voor een 'mega band' binnen de scene, die volgend jaar naar ons land komt. Waren wij ons aan het voorbereiden op een underground 'metal' en aanverwante gebeuren in het gezellige buurthuis 't Senter in Kuurne. Gésfakrock, volgens we hebben vernomen letterlijk het dialect plaatselijke voor Graspop met rock daar achter, was zaterdag 10 december aan zijn tweede editie toe. Het gezellige zaaltje was goed vol gelopen, wat niet verwonderlijk is. Met op de affiche Carneia, Fields of Troy, MY AIM, Bizkit Park en Spoil Engine. Stond er letterlijk kwaliteit op het podium. En aangezien kwaliteit altijd komt boven drijven? Werd het, achteraf bekeken, een meer dan gedenkwaardige avond
http://www.snoozecontrol.be/reviews/6439/
Naast Dranouter en Vredefeesten ontdekten we nog een ander festival, dat we door omstandigheden nooit hadden bezocht. Leffingleuren heeft in dat weekend in September ons hart veroverd. Op dezelfde manier als Dranouter dit had gedaan eerder die zomer. Binnen een intieme omgeving, gemoedelijke sfeer en een topaffiche waar de liefhebber van alternatieve muziek - in de brede zin van dat woord - zijn gading zeker en vast kon vinden. In het pittoreske dorpje in West-Vlaanderen, waar alles nog letterlijk rond de kerktoren plaats heeft, overheerst een gezellige tot intimistische sfeer. Niet alleen kan je er, zonder dat je de concerten expliciet bezoekt, rond kuieren, de sfeer opsnuiven, genieten van een frisse pint en lekker eten. Ook de opstelling van de podia zit zodanig in elkaar dat die intimiteit overeind blijft staan. Enerzijds zijn er concerten in Zaal De Zwerver, maar ook in de Café gaan er concerten door. Zaal 'Kapel' is een opgestelde tent, achter de kerk, in de vorm van een Kapel. Dat dit indruk op mij heeft gemaakt? Het blijkt uit mijn verslagen van de twee dagen dat ik daar heb mogen vertoeven:
DAG 2: http://www.snoozecontrol.be/reviews/6123/
DAG 3: http://www.snoozecontrol.be/reviews/6125/
Kortom, ondanks de zware verliezen die we hebben geleden in 2016. Ondanks alle haat, oorlogen en aanslagen. Is 2016 op vlak van muziek een jaar geweest boordevol ontdekkingen tot beklijvende momenten geworden die op ons een grote indruk heeft nagelaten. We zien dan ook uit naar een nieuw jaar vol spannende en leuke gebeurtenissen. Bovendien kan ik iedere muziekliefhebber, die luistert naar muziek met zijn hart naast met het gehoor, aanraden deze voornoemde festivals zeker de nodige kansen te geven. Het loont de moeite!
Beste wensen voor 2017
